اسیر شهرستانی

غزل 270 | گاهی از نگه به رخم خنده می کند

گاهی از نگه به رخم خنده می کند

چندانکه بیش می کشدم زنده می کند

نام خدا به خویش ببالید باغها

او را قبای گل چه برازنده می کند

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.