غزل 62 | چون مظهرِ حسنِ تو رخِ ماه رُخانست
چون مظهرِ حسنِ تو رخِ ماه رُخانست
میلِ دلِ عاشق به رُخِ ماه رُخانست
چون شاهدِ حُسنت همه‌جا جلوه‌گری کرد
هرکس به جمالِ تو ز جایی نگرانست
بَر جان جهان، ز آتشِ سودای تو داغست
وز مهرِ رُخَت در دلِ هر ذره نشانست
تا دید دلم مهرِ جمالِ تو ز ذرات
زان رو همه دم واله و شیدای جهانست
از عربدهٔ غمزه‌ات ای شاهدِ رعنا
در کوی خرابات عجب شور و فغانست
از جامِ تجلیِ الهی همه مستند
گر سالکِ اطوار و اگر پیرِ مُغانست
«مایی و تویی» بود حجاب رُخِ جانان
ورنه ز همه کون و مکان یار عیانست
تا مستِ میِ عشق تو گشتند دل و جان
این بیخود و دیوانه، وآن جامه درانست
کو عاشق دیوانه ترا همچو «اسیری»
در عشقِ تو او نادرهٔ دور و زمانست
نظرها
نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.