کمال‌الدین اسماعیل

رباعی 428 | آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید

آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید

جانم ز فراقشان فراوان نالید

ناگاه دهان گورشان بی‌دندان

چون آب بخورد و خاک در لب مالید

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.