کوهی

غزل 234 | ای که منظور و برخود ناظری

ای که منظور و برخود ناظری

روی خود بینی به هرجا بنگری

ما به غیب آورده ایم ایمان بلی

هم تو در غیبی و هم تو حاضری

قوت روح جمله اشیا شدی

در سخن گفتن چه نقل شکری

صید تیر چشم مست او شدی

کوهیا گرچه به غایت لاغری

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.