مجد همگر

رباعی 228 | خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت

خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت

در دیده کشم به آشکار و به نهفت

این عذر که آمدی کجا خواهم خواست

وین لطف که کرده‌ای کجا دانم گفت

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.