مجد همگر

رباعی 538 | از بس که رسد زخم غمت سوی دلم

از بس که رسد زخم غمت سوی دلم

با درد تو درساخته شد خوی دلم

هر بام چو شام در نماز آرم روی

سوی در و بام تو بود روی دلم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.