محمد بن منور

شعر 7 | در آن وقت کی شیخ ما قدس اللّه روحه به نشابور بود درویشی فرا پیش شیخ آمد پای افزا

در آن وقت کی شیخ ما قدس اللّه روحه به نشابور بود درویشی فرا پیش شیخ آمد پای افزار پوشیده و گفت بمیهنه می‌شوم خدمتی هست؟ شیخ گفت تا فرزندان را چیزی نویسم، بنوشت:

بسم اللّه الرحمن الرحیم.

هیچ صورتگر به صد سال از بدایع وز

آن نداند کرد و نتواند کی یک باران کند

روی تازه و پیشانی بکار گشاده و ز میهمان چاره نی والسلام.

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.