مولانا

رباعی 362 | عشق تو چنین حکیم و استاد چراست

عشق تو چنین حکیم و استاد چراست

مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیست

ور عشق خوش است این همه فریاد چراست

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.