مولانا

رباعی 1716 | ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

وی چون شکر شگرف در حلوائی

زان میترسم که بَد رَگ و بَد رائی

در مغز تو افکنَد دگر سودائی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.