غزل 110 | چون دیدی‌ام، نظر به زمین دوختن چه بود

چون دیدی‌ام، نظر به زمین دوختن چه بود

در پیش سرفکندن و افروختن چه بود

اکنون که کار عشق من از امتحان گذشت

آن غمزه را ستمگری آموختن چه بود

خشنودی رقیب، غرض گر نداشتی

بی موجبم به داغ جفا سوختن چه بود

منعت ز آشنایی من گر نکرده غیر

در پیش من، ز دیدنش افروختن چه بود

میلی به یک نظاره چو از دست رفته‌ای

عمری غرض ز عافیت اندوختن چه بود

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.