غزل 89 | من نه آن غرقه که از بحر برندش به کنار

من نه آن غرقه که از بحر برندش به کنار

من نه آن تشنه که سیراب کنندش ز فرات

تشنه ی تشنگیم عشق چه هجران چه وصال

دلخوش از بندگیم لابعطاء وصلات

منظری وجهک فی کل صباح و مسا

منطقی ذکرک فی کل عشاء غدات

جور کن جور که بر مهر تو کردست یقین

حاش لله که نشاط از تو برنجد زجفات

چه غم اربند نهد خواجه بر بنده شفیق

باده گو تلخ دهد ساقی شیرین حرکات

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.