غزل 282 | پیوند عهدهاست که از هم گسستهای
پیوند عهدهاست که از هم گسستهای
یا حلقههای زلف به هم برشکستهای
کس جز تو ره نداشت در این خانه خلق را
آگه که کرد از این که تو در دل نشستهای
از پاس ناتوانی آن چشم صید بند
باشد که دایم از پی دلهای خستهای
از صید پر شکسته گشایند بند اگر
برداشت خواجه مهر مپندار رستهای
پای دلی به هر سر مو بسته او ولی
تنها تو دل نشاط به آن طره بستهای
نظرها
نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک میشود.