غزل 180 | تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است

تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است

مردم ز فکر زندگی ای دل چه زندگی است

باشد برو ز هر نفسی تازیانه یی

زان باد پای عمر توگرم دوندگی است

بر سر بود نشیمن گل، از شکفتگی

در پای جای خار مدام از گزندگی است

دست سخاست، پایه معراج برتری

جای سحاب، بر سر خلق از دهندگی است

واعظ بس است زینت ما فقر و مسکنت

چون گل طراز جامه درویش ژندگی است

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.