غزل 359 | ز خوی تند، همان تندخو بجان آید

ز خوی تند، همان تندخو بجان آید

که هم ز تندی خود سیل در فغان آید

همان قدر که ستم میکنی، ستم بینی

بقدر زور کمان، زور بر کمان آید

ز چنگ خجلت مظلوم، چون رهد ظالم؟

اگر نه پای مکافات در میان آید؟!

ز بس کشیده ام از حرف تند، خجلت ها

ترم از مصرع تندی که بر زبان آید!

چنان کناره نکردیم از جهان واعظ

که حرف عزلت ما نیز در میان آید!

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.