واعظ قزوینی

غزل 514 | تو که بر خار تحمل نتوانی رفتن

تو که بر خار تحمل نتوانی رفتن

قدمی راه توکل نتوانی رفتن

منعم از مو ره این مرحله باریک تر است

تو باین عرض تجمل نتوانی رفتن!

اولین گام ره عشق، بر آتش زدن است

تو باین فکر و تأمل نتوانی رفتن

چشمه های پل این آب، ز موج خطر است

با گرانجانی ازین پل نتوانی رفتن

تا تو از پا نکشی خار علایق واعظ

بره خواهش آن گل نتوانی رفتن

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.