غزل 110 | هجران رفیقِ بختِ زبونِ کسی مباد

هجران رفیقِ بختِ زبونِ کسی مباد

خصمی چنین دلیر به خونِ کسی مباد

یارب حریفِ گرم‌کنی همچو آرزو

گرم اختلاطِ داغِ درونِ کسی مباد

این شعله‌های ظاهر و باطن گدازِ هجر

پیراهنِ درون و برونِ کسی مباد

آن گریه‌های شوق که غلتید کوه از او

سیلِ بنای صبر و سکونِ کسی مباد

صد بندِ شوق پاره کند زورِ آرزو

یارب که بختِ شور و جنونِ کسی مباد

نعلم به نامِ جملهٔ اجزا در آتش است

جادویِ او به فکرِ فسونِ کسی مباد

وحشی هزار بادیه دورم ز کعبه کرد

این بختِ بد که راهنمونِ کسی مباد

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.