امیر پازواری

شعر 44 | گِلْدَسْتِهْ! ته واسِّرْ سَرْگِردُونْمِهْ، آوارْ

گِلْدَسْتِهْ! ته واسِّرْ سَرْگِردُونْمِهْ، آوارْ

سونِ دیو وُ دَدْ مِجِمِّهْ دامِنِ غٰارْ

به اینْ خُورِهْ چیرْ، آخر چه سُونِه مه کارْ؟

دَکِتْ به تنی (تِنِهْ) دَرْ، سُوجم تِهْ عِشْقِ نٰارْ

بَکِتْمِهْ شِنی مِلْک وُ مِقُومِ شِهْ (شی) یٰارْ

دَکِتْمِهْ تِنی دَرْکه دَرْدِْ مه کِنی خٰارْ

گُوشهْ نظری به مِنِهْ نامِرادْ دارْ

تُو مِهْ (می) حاتِمی، مِنْ ته (تی) کَرِم اُمیدْوارْ

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.