امیر پازواری

شعر 57 | کی گِتْ بو که وَرْفِ سَرْکَلِنْ آتشْ، وَشْ!

کی گِتْ بو که وَرْفِ سَرْکَلِنْ آتشْ، وَشْ!

دَراییِنْ زنگی و دییِنْ آتشْ‌رِهْ خِشْ!

مِنْ حَیْروُنِ ته چیرمهْ بالا سُوره وَشْ

نٰاوَرْف اوُ بُونه وُ ناکه میرِنه آتَشْ

دل سنگه منی،اُوچییِهْدارنه مه چِشْ؟

دلْ اوُئه منی، چیوَرْ نمیرْنِهْ آتَشْ؟

اینه وَر عَجایبْ مه بالا سُورِوَشْ،

اُورِهْ سَنگْ بَزالیتهْ، سنگْ دارْنه آتَشْ

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.