اوحدالدین کرمانی

شعر 32 | هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

هر چند که نیک می کنی بد باشی

در بندگیش چو نفع خود می طلبی

بی هیچ گمان تو بندهٔ خود باشی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.