اهلی شیرازی

غزل 1384 | گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی

گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی

چه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی

بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی

عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی

رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنا

نه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی

کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرین

ازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی

خموش اهلی ازین نکته تا کسی نبرد پی

که داد این سخن آشنا غریب نشانی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.