اهلی شیرازی

رباعی 301 | آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد

آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد

کس را ز کفش جوی بدامن نفتد

گر افکنیش ز شاخ طوبی بزمین

چون غنچه ز مشت او یک ارزن نفتد

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.