اهلی شیرازی

رباعی 334 | فریاد که عمر رفت و حرمان بفزود

فریاد که عمر رفت و حرمان بفزود

سرمایه جان زیان شد اندر غم سود

بود زا می غفلتم حساب الفرحی

آخر که بهوش آمده ام هیچ نبود

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.