اهلی شیرازی

رباعی 624 | گر زلف چو شست او قضا بگشادی

گر زلف چو شست او قضا بگشادی

وین دانه خال بر لبش بنهادی

از شاخ بلند طوبی باغ بهشت

کی طایر جان بدام دل افتادی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.