جویای تبریزی

غزل 971 | چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟

چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟

کی به جریان می رود از خویشتن دریا برون؟

جاده را از نرمی رفتار سازد جوی آب

ماه من آید چو از خلوت به استغنا بردن

بسکه از آمیزش مجنون ما بالد به خویش

هر طرف فرسنگها از خود رود صحرا برون

طاقت دل، پنجهٔ رستم نبردی برده است

با هجوم درد می آید تن تنها برون

لطف حق جویا ز قید عالم آبم رهاند

آخر از دریا درست آمد سبوی ما برون

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.