حکیم نزاری

رباعی 67 | بس خلق که بر آمده (و) رفته گریست

بس خلق که بر آمده (و) رفته گریست

نارفته در این گنبد دود آمده‌ کیست

مستغرق این جهان فانی نشوی

گر بشناسی کامدن و رفتن چیست

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.