شعر 146 | از آدمیزده های شهر خود است و در علم سیاق وقوفی دارد و در شعر طبعش بسیار خوبست، ا

از آدمیزده های شهر خود است و در علم سیاق وقوفی دارد و در شعر طبعش بسیار خوبست، این چند مطلع از اوست:

چون شد سرم به تیغ جدایی ز تن جدا

سر بی تو خون گریست جدا و بدن جدا

صبا دارد بکف چو گان زلف عنبر افشانش

ببازی میزند هر لحظه بر گوی زنخدانش

جای سنگش بر تنم پیراهن نیلوفریست

گرد گلخن بر سر آن جامه خاکستری است

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.