سعیدا

غزل 82 | هر کجا مینا و جامی از می گلگون پر است

هر کجا مینا و جامی از می گلگون پر است

وای بر پیمانه و مینای ما کز خون پر است

شیشهٔ ما را شکستی خوب کردی پر نبود

خاطر ما را نگه داری ستمگر، چون پر است

الفتی دارد به ما اندوه از روز الست

گر درون خالی شد از غم، نیست غم، بیرون پر است

بسکه دل ها آب گشت از دست چرخ بی وفا

از شراب ناب [انده] شیشهٔ گردون پر است

فکر موزون کردن شعرم سعیدا می برد

هر زمان دل، ورنه جیب سینه از مضمون پر است

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.