غزل 402 | مرا ز بزم خود آن پر عتاب می‌راند

مرا ز بزم خود آن پر عتاب می‌راند

چو سایه کز بر خود آفتاب می‌راند

چنان به راه تو صید فریب گشته دلم

که هر نسیم چو موجم به آب می‌راند

چه دشمنی‌ست ندانم که باز گردش چرخ

مرا ز کوی تو چون آفتاب می‌راند

مریض عشقم و دایم اجل به بالینم

نشسته و مگس از من به خواب می‌راند

سلیم توبه‌شکن شد دگر هوای بهار

نسیم کشتی ما در شراب می‌راند

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.