غزل 777 | داغ نتواند گرفتن در دل ما جای زخم

داغ نتواند گرفتن در دل ما جای زخم

وقت خندیدن نمک می‌ریزد از لب‌های زخم

جای یک زخم دگر چون گل بر اعضایم نماند

تیغ بگشاید مگر در سینهٔ من جای زخم

می‌برند از یکدگر ذوق جراحت هر نفس

کامرانی می‌کند هر زخمم از بالای زخم

خون اگر گرید کسی بر حال زار من کم است

داغ‌ها دارد دلم از خندهٔ بی‌جای زخم

درد ما را آشنایی نیست با درمان سلیم

از خجالت آب شد مرهم ز استغنای زخم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.