صائب

غزل 658 | ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

به آفتاب شبیخون زند پیاله ما

ز بی قراری ما دردسر کشد بالین

شبی که دختر رز نیست در حباله ما

ز زیر بال ازان سر برون نمی آریم

که رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما

نشسته تا به کمر در میان خاکستر

هنوز تشنه داغ است برگ لاله ما

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.