شعر 397 | محادث با اضافه تا خطاب است

محادث با اضافه تا خطاب است

که سوی عبد وارد ز آنجنابست

نیوشد آن بصورت نیک‌بختی

چو موسی کان نیوشید از درختی

کسی کانرا شنید و گفت حق بود

میانچی گر بصورت ما خلق بود

حدیثش را یکی از گوش سریافت

یکی از سمع ادراک و نظر یافت

خطابی را که موسی از شجر یافت

صفی آثارش از هر خشک و تر یافت

زبان ماسوا ناطق بر این است

هر آن شیئی خطاب رب دینست

ولی در این مقام از گوش ظاهر

خطابش را نیوشد مرد سایر

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.