صفی علیشاه

شعر 448 | نشانی گویمت تا باز دانی

نشانی گویمت تا باز دانی

که نفست چون برد از ره نهانی

ببزمی مردمی ار دیدی خطا گفت

سؤالی را جوابی ناروا گفت

کمربندی بجد در انفعالش

فزائی تا توانی بر ملالش

تو می‌گفتی شفیقم بر خلایق

بطبعم صلح کل آمد موافق

چه شد کز عهد خود بیگانه گشتی

عدو بردت ز ره دیوانه گشتی

خود این بود از غرور و خشم و شهوت

نمود نفس و اظهار منیت

نپنداری که بحث علم و دین بود

ره عقلت زد آن کت در کمین بود

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.