صفی علیشاه

شعر 487 | بود وترت اشارت باز بر ذات

بود وترت اشارت باز بر ذات

بعنوان سقوط اعتبارات

احد را سوی شیئی نسبتی نیست

باو هم نسبت هر شیئ منفی است

در این حضرت ز شیئی اعتباری

نباشد برخلاف شفع آری

چو باشد شفع را اندر تمکن

ز اسمائی و اعیانی تعین

از این معنی بوجه استعارت

بشفع و وتر فرماید اشارت

عبارت شفع از اعیان و اسماست

اشارت وتر بر ذات مسماست

ز شفعش نور وصفی آشکار است

ز و ترس سر ذاتی برقرار است

ز شفع احببت ان اعرف بجا گفت

ز وتر از کنت کنزش رازها گفت

خوداین از فهم اهل حسن نهانست

کسی فهمد نکو کاسرار دانست

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.