شعر 136 | اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ ثُمَّ لاٰ یُتْبِعُونَ
اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ ثُمَّ لاٰ یُتْبِعُونَ مٰا أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لاٰ أَذیً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لاٰ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاٰ هُمْ یَحْزَنُونَ (۲۶۲) قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُهٰا أَذیً وَ اَللّٰهُ غَنِیٌّ حَلِیمٌ (۲۶۳)
آنان که انفاق میکنند مالهاشان را در راه خدا پس از پی نمی‌کنند آنچه را انفاق کردند منتی و نه آزاری مر ایشان راست مزدشان نزد پروردگارشان و نیست بیمی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک می‌شوند (۲۶۲) گفتار خوب و آمرزش بهتر است از صدقه که در پی باشد آن را آزاری و خدا بی‌نیاز بردبار است (۲۶۳)
آن کسان کاموال خود را از ولا
میکنند انفاق در راه خدا
وز پی انفاق نفرستند هم
منّت و آزاری ار افزون و کم
اجرشان در نزد حق باشد فزون
گفت لاخوف و لَاهم یحزَنُون
قول نیک و مغفرت هست ار بجاش
بِه بود از صدقه های دلخراش
یعنی ار ظلمی کنند اندر سؤال
عفو ممدوح است نزد ذوالجلال
قول معروف و کلام خوش به وی
بِه ز بذلی کش بود هزلی ز پی
حق بود بس بی نیاز و بردبار
هر چه زو داری طمع با وی بیار
فقر و دولت خلق را باشد عرض
بهر او آن کن کز او خواهی عوض
نظرها
نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.