طغرای مشهدی

غزل 229 | چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی

چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی

خنده گلها، هم آواز صدای گریه است

دهر شد ماتم سرای فوت مطلبهای دل

چون کنم در گریه ضبط خود، که جای گریه است

همچو مینایی که می افتد نگون در بزم شوق

سرزمین خنده ام در زیر پای گریه است

بس که ما را کلک قسمت کرده رنگ آمیز درد

صورت دیوار ما در هایهای گریه است

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.