طغرای مشهدی

غزل 252 | روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است

روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است

ورنه از تنگی این خانه، نفس می گیرد

چه امید از خم گردون، که ز پیمانه مهر

آنچه در ساغر مه ریخته، پس می گیرد

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.