طغرای مشهدی

غزل 297 | صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت

صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت

جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید

میدان شناس داغم، مردآزمای شورش

از عهده دل من، کی سوختن برآید؟

نیش وطن دلم را نوش است در غریبی

گل قدر خار داند، چون از چمن برآید

زین گونه ام که غربت دامن گرفته، ترسم

کز آتش فراقم، دود از وطن برآید

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.