طغرای مشهدی

غزل 446 | شب در آغوش نظر بود سراپای تنش

شب در آغوش نظر بود سراپای تنش

پیرهن بافتم از تار نگه بر بدنش

کربلایی ست لب خشک صدف را غربت

گوشمال عجبی داد جلای وطنش

می کند باد صبا اطلس گل پای انداز

صوت بلبل چو کند مایل سیر چمنش

می زند موج صفا بس که ز هر سو بدنش

بهتر از خانه آیینه بود پیرهنش

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.