غزل 41 | در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست

در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست

گر خود همه ذوق طلب اوست حرامست

لاف چمن‌آرایی غم بلبل ما را

بی‌ناله به تن گر همه یک موست حرامست

نظاره هر دیده که پرورده به خون نیست

ز آن دیده تماشای رخ دوست حرامست

بر شیفته تابش خورشید محبت

گر سایه آن قامت دلجوست حرامست

پیمان‌شکنان را سر ما نیست که بر ما

گر خود شکن طره گیسوست حرامست

کو دیر که در صومعه زشت‌پرستان

دیدیم هر آن جنس که نیکوست حرامست

با دوست به یک پوست نگنجیم فصیحی

وین طرفه که بی دوست به تن پوست حرامست

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.