فصیحی هروی

غزل 166 | از ناله لب حوصله بستن نتوانم

از ناله لب حوصله بستن نتوانم

همچون مژه بی اشک نشستن نتوانم

این تار نفس بگسلم اکنون که توان هست

ترسم دگر از ضعف گسستن نتوانم

تو عهد‌شکن خواهی و من بس که ضعیفم

یک عهد به صد سال شکستن نتوانم

خار طلبم چون گل دل لاله‌مزاجم

بی داغ درین بادیه رستن نتوانم

از چهره دل گرد غم دوست فصیحی

صد شکر که دریایم و شستن نتوانم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.