غزل 222 | پر تماشا مکن آیینه که حیران نشوی

پر تماشا مکن آیینه که حیران نشوی

زلف بر خویش میفشان که پریشان نشوی

گر نیابی مزه درد دل افسرده مشو

کوش تا شیفته طره درمان نشوی

ذوق غم دیگر و بازیچه فروشی دگرست

خنده‌افشان چو گل از چاک گریبان نشوی

کرم تیغ محبت ز شمار افزونست

جان مده تا ز گل زخم گلستان نشوی

دیدن کعبه فصیحی اگرت مقصودست

همره قافله خانه‌پرستان نشوی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.