فضولی

غزل 410 | ای لعل تو آب زندگانی

ای لعل تو آب زندگانی

عشق تو حیات جاودانی

گفتم که ترحمی نمایی

چون حال دل مرا بدانی

حال دل خویش با تو صدره

گفتم بزبان بی زبانی

پیش تو عیان چو گشت حالم

کردی بنیاد مهربانی

رحمی بدل تو آمد اما

نگذاشت غرور نوجوانی

چون هیچ نتیجه ندارد

در پیش تو عرض ناتوانی

آن به که فضولی ار بمیرد

ظاهر نکند غم نهانی

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.