قدسی مشهدی

غزل 365 | چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم

چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم

خانه چین شود از روی توام خانه چشم

بس که بر خاک درت چشم شهیدان شد فرش

ز آستانت مژه روید چو در خانه چشم

میل دل سوی می و ساغر عشرت کشدش

هرکه خونابه نپیموده ز پیمانه چشم

به تماشای جمال تو مرا جایی نیست

دل فروگیرتر از گوشه کاشانه چشم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.