غزل 309 | من که از دیدهٔ معنی به رخت می‌نگرم

من که از دیدهٔ معنی به رخت می‌نگرم

چشم دارم که نرانی چو سرشک از نظرم

آه کز حسرت مهر رخ تو می ترسم

که بسوزد عَلَم صبح ز آه سحرم

اثری بیش نماند از من خاکی دریاب

ورنه بسیار بجویی و نیابی اثرم

ای دل از بادهٔ لعلش مطلب کام که من

تا از این می خبری یافته ام بی خبرم

تا نگویند دگر کرد خیالی از یار

نیست جز فکر خیال تو خیالی دگرم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.