صفی علیشاه

شعر 112 | رعونت چیست حظ از خویش بردن

رعونت چیست حظ از خویش بردن

توقف در حظوظ نفس کردن

رعونت عبد را دامی بود سخت

خوش آنمردی کز او بیرون بر درخت

مشو رعنا گرت عقلی بود زه

مخنث بودن از رعنائیت به

بزیر نفس عیب استت فتادن

بکس یعنی که خود را جلوه دادن

بتحقیق این بود رعنائی عام

نه خاص آنکو بود بر رهروان دام

بود رعنائی خاص آنکه محظوظ

شوی از هر چه کان شد در تو ملحوظ

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.