غزل 95 | من چون روم آه زاین تازه منزل
من چون روم آه زاین تازه منزل
یک پای بر ره یک پای بر گل
در عین حرمان زامید وصلشش
چشمم به راه است جانم به منزل
اشکم رود پیش من میروم خوش
افتان و خیزان دنبال محمل
رفتم ز کویش از جور اغیار
دردا که مانده است آن عقده در دل
خاقان به راهش جان داد آسان
دوری ز کویش امریست مشکل
نظرها
نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک میشود.