غزل 539 | راز در دل از آن نهان دارم

راز در دل از آن نهان دارم

که به دل یارِ رازدان دارم

گر دل از جور دشمنان بشکست

مومیایی دوستان دارم

گرچه سر برنکرده‌ام ز زمین

جلوه بالای آسمان دارم

نرسیدم به وصل کعبه ولی

تحفة گرد کاروان دارم

ره کوته دراز کردة اوست

گله از عمر جاودان دارم

دین و دنیا بدادم از کف آه

که زیان بر سر زیان دارم

مهر آن مه به خویشتن فیّاض

گر ندانم یقین گمان دارم

نظرها

نظر بنویسید، اگر خواستید تصویر بگذارید، و به نظر دیگران پاسخ دهید. تصویر بزرگ پیش از ذخیره کوچک می‌شود.