خواجه نصیرالدین طوسی

دیوان خواجه نصیرالدین طوسی

کوتاه دربارهٔ شاعر

ابوجعفر محمد بن محمد بن حسن طوسی (۵۹۷–۶۷۲ ه‌ق) (۱۲۰۱–۱۲۷۴ م) روحانی، شاعر، علامه، فیلسوف، متکلم، فقیه، اندیشمند، ریاضیدان، اخترشناس، پزشک و معمار ایرانی بود. کنیه‌اش «ابوجعفر» و به القابی چون «نصیرالدین»، «محقق طوسی»، «استاد البشر» و «خواجه» شهرت دارد. ابن خلدون (۱۴۰۶–۱۳۳۲ م) او و فخرالدین رازی را بزرگ‌ترین دانشمندان ایران دانسته است.

وی علوم دینی و عقلی را زیر نظر پدرش و منطق و حکمت طبیعی را نزد دایی‌اش آموخت. تحصیلاتش را در نیشابور به پایان رساند و در آنجا به عنوان دانشمندی برجسته آوازه یافت.

زندگی‌نامه کامل

این دیوان در 7 بخش سازمان یافته است.

کتاب‌ها

نمونه اشعار